20 czerwca odbyła się demonstracja współorganizowana przez Komitet Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników. Ostatecznie współorganizowały ją 3 związki zawodowe: Wolny Związek Zawodowy Sierpień’80, Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza i Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Solidarność’80 Konfederacja. W pochodzie uczestniczyła delegacja Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych.

Pochód rozpoczął się pod Pałacem Kultury i przebiegał przez: Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwo Gospodarki, Sejm RP,  Kancelarię Premiera a zakończył się pod Ministerstwem Obrony Narodowej  i nie dotarł do PKPP Lewiatan.

W demonstracji wzięli udział anarchiści – było nas ok. 150. Oprócz OZZ IP uczestniczyli członkowie Lewicowej Alternatywy, Związku Syndykalistów Polskich, Warszawskiej Grupy Anarchistycznej i skłotersi.

Spośród członków LA przemawiali: Rafał Zieleniewski i Piotr Ciszewski.

Rafał Zieleniewski przedstawił żądania demonstrujących zawarte w petycji skierowanej do Minister Pracy i Polityki Socjalnej. Żądania dotyczyły zrównania sposobu zawierania i rozwiązywania umowy o pracę przez pracowników agencji pracy tymczasowej z pracownikami zatrudnionymi bezpośrednio przez pracodawców. Drugim zagadnieniem przedstawionym Minister było wprowadzenie powszechnie obowiązującej stawki godzinowej płacy minimalnej, naliczanej ze stawki miesięcznej oraz podwyższenie minimalnego wynagrodzenia do 68% średniej płacy. Pełny tekst petycji niżej.

Piotr Ciszewski mówił o walce lokatorów zrzeszonych w Warszawskim Stowarzyszeniu Lokatorów. Stwierdził, że obecne prawo umożliwia handel żywym towarem czyli sprzedawanie i kupowanie lokatorów wraz z budynkami. Dodał, że walka związkowców oraz lokatorów to wspólna walka o godność w miejscu pracy i miejscu zamieszkania.

Komitet Pomocy i Obrony                                                                        Warszawa, 20.06.2008 r.

Represjonowanych Pracowników

Al. Wyzwolenia 18 lokal 33

00-570 Warszawa

                                                                 Minister Pracy i Polityki Społecznej

                                                                 Jolanta Fedak

                                                                 Nowogrodzka 1/3/5

                                                                 00-513 Warszawa

Pani Minister,

Dziś, 20 czerwca 2008 r., w imieniu pracowników demonstrujących pod wezwaniem „Łapy precz od Kodeksu Pracy”, składamy niniejszą petycję. Demonstrację dzisiejszą współorganizuje Komitet Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników oraz kilka związków zawodowych. Protestujemy przeciwko zamiarom wprowadzenia w życie zmian w Kodeksie Pracy niekorzystnych dla pracowników i dla organizacji, które ich reprezentują.

Nie ma przyzwolenia społecznego na zapowiadane zmiany. Żądamy zaniechania prac nad jakimikolwiek zmianami w Kodeksie Pracy. W szczególności odrzucamy postulaty proponowane przez organizacje kapitału jako podyktowane wyłącznie potrzebą zwiększenia zysku kosztem uprawnień pracowniczych.

Przeciwnie, uważamy, że pewne ustawy ograniczają zapisy Kodeksu Pracy i muszą być ujednolicone z zasadami Kodeksu Pracy. W konstytucji powinno zakazać się umieszczania poza Kodeksem Pracy takich przepisów dotyczących prawa pracy, które są bardziej niekorzystne dla pracowników niż przepisy Kodeksu Pracy. W szczególności żądamy zmiany formy zatrudnienia i rozwiązania umowy o pracę pracowników zatrudnionych tymczasowo w taki sposób, aby byli oni zatrudniani na takich zasadach, jak pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez pracodawcę.

1.      Forma umowy o pracę pracowników tymczasowych

Kodeks Pracy stanowi (art. 25. § 1.), że

W najgorszym przypadku umowy na czas wykonania określonej pracy, pracodawca musi określić, o jaką pracę chodzi i zdefiniować parametrami techniczno-organizacyjnymi czas wykonania pracy. Ten sam zapis w art. 7. ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczaso­wych, który brzmi następująco:

Agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas wykonania określonej pracy,

oznacza, że pracownika można zatrudnić „na czas potrzebny pracodawcy użytkownikowi”, czyli bez podania parametrów techniczno-organizacyjnych definiujących czas wykonania pracy. Proponujemy, aby w art. 7 wykreślić drugą część, gdyż w art. 9 umowy pomiędzy agencją pracy tymczasowej a pracodawcą użytkownikiem nie ma kategorii „wykonanie określonej pracy”.

2.      Czas wypowiedzenia umowy o pracę pracowników tymczasowych

Art. 13 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych stanowi, że istnieje możliwość wcześniejszego rozwiązania tej umowy przez każdą ze stron:

1) za trzydniowym wypowiedzeniem, gdy umowa o pracę została zawarta na okres nieprzekraczający 2 tygodni;

2) za jednotygodniowym wypowiedzeniem, gdy umowa o pracę została zawarta na okres dłuższy niż 2 tygodnie.

Ustawodawca pozostawił furtkę dla stosowania trzydniowego okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Łatwo sobie wyobrazić, że agencja pracy tymczasowej korzysta z tego zawierając kilkanaście kolejnych umów nieprzekraczających 2 tygodni. Konieczne jest wykluczenie tej furtki poprzez nowy zapis art. 13 punkt 2)

2) za jednotygodniowym wypowiedzeniem, gdy umowa o pracę została zawarta na okres dłuższy niż 2 tygodnie lub łączny czas umów o pracę pracownika tymczasowego w ciągu ostatnich 12 miesięcy przekracza 2 tygodnie.

Tygodniowy okres wypowiedzenia stanowi dyskryminację pracowników tymczasowych w stosunku do pracowników zatrudnionych bezpośrednio przez pracodawcę. W imieniu zatrudnionych przez agencje pracy tymczasowej żądamy ujednolicenia czasu wypowiedzenia z zapisem art. 33 Kodeksu Pracy

Art. 33. Przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Art. 33¹. Okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony w okolicznościach, o których mowa w art. 25 § 1 zdanie drugie, wynosi 3 dni robocze.

3.      Rodzaj pracy wykonywanej przez pracowników tymczasowych

Wszystkie proponowane powyżej zmiany nie byłyby tak społecznie konieczne, gdyby pracodawcy nie nadużywali określenia pracy tymczasowej. Dziś bardzo wielu pracodawców przez całe lata zatrudnia po kilkadziesiąt procent załogi jako „tymczasowych”. Stosuje się formę rocznej rotacji na tym samym stanowisku pracy. Niestety, ani Minister Pracy i Polityki Społecznej, ani Państwowa Inspekcja Pracy nie kwestionują łamania ducha ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Zgodnie z art. 2 punkt 3 ustawy praca tymczasowa to prace:

a) o charakterze sezonowym, okresowym, doraźnym lub

b) których terminowe wykonanie przez pracowników zatrudnionych przez pracodawcę użytkownika nie byłoby możliwe, lub

c) których wykonanie należy do obowiązków nieobecnego pracownika zatrudnionego przez
pracodawcę użytkownika.

Żądamy określenia ustawowego, co znaczy prace, których terminowe wykonanie nie byłoby możliwe. Sam fakt nieposiadania dostatecznej liczby pracowników nie może być przesłanką usprawiedliwiającą stosowanie zapisów cytowanej ustawy. Przedsiębiorstwo ma zatrudnić pracowników bezpośrednio. Proponujemy ograniczenie do 3 miesięcy długości pracy na konkretnym stanowisku pracy, jeśli pracodawca użytkownik zleca agencji pracy tymczasowej znalezienie pracownika z przesłanki, o której mowa w art. 2, punkt 3, zdanie a) i b).

Art. 20. 1. W okresie obejmującym 12 kolejnych miesięcy łączny okres wykonywania pracy tymczasowej przez pracownika tymczasowego na rzecz jednego pracodawcy użytkownika nie może przekroczyć 3 miesięcy.

Art. 20. 1a. W okresie obejmującym 12 kolejnych miesięcy łączny okres zatrudnienia pracowników tymczasowych na jednym stanowisku pracy nie może przekroczyć 3 miesięcy.

Równocześnie należy wprowadzić do ustawy obowiązek dołączenia do umowy o pracę informacji o przesłance, która spowodowała stosunek pracy, a więc powołanie się na literę a), b) lub c) z art. 2 punkt 3. Proponujemy:

dodanie w art. 9 punkt 1 podpunktu 6) o brzmieniu:

6) typ pracy tymczasowej z powołaniem się na punkt a), b) lub c) z art. 2 ustęp 3).

zmianę w art. 13 punkt 1 podpunktu 1 na następujący:

1) warunki wskazane w art. 9 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 6;

Postulowane przez nas zmiany nie oznaczają dużego obciążenia finansowego dla przedsiębiorców. Obecne formy zatrudnienia pracowników tymczasowych służą upokarzaniu pracowników i dyskryminacji jednej części załogi w stosunku do innej, a ich celem jest wewnętrzne zróżnicowanie warunków zatrudnienia załogi. Jest to sprzeczne z art. 18³ Kodeksu Pracy oraz art. 15 punkt 1 ustawy

Pracownik tymczasowy w okresie wykonywania pracy na rzecz pracodawcy użytkownika nie może być traktowany mniej korzystnie w zakresie warunków pracy i innych warunków zatrudnienia niż pracownicy zatrudnieni przez tego pracodawcę użytkownika na takim samym lub podobnym stanowisku pracy.

Zmiany, które postulujemy, już rok temu postulowały Wolny Związek Zawodowy Sierpień’80 i Ogólnopolski Związek Zawodowy „Inicjatywa Pracownicza”. Złożyliśmy w tej sprawie stosowny projekt ustawy do Komisji Sejmowych. Nie odstąpimy od nich, bo wynikają one z najistotniejszej potrzeby ludzkiej – poczucia sprawiedliwości. Zrozumienia tej potrzeby oczekujemy od Pani Minister Pracy i Polityki Społecznej.

4.      Wynagrodzenie minimalne

Jednocześnie upominamy się o pracowników zatrudnionych bez umowy o pracę, na podstawie umów cywilno-prawnych. Wnosimy petycję do Pani Minister o podjęcie rządowej inicjatywy ustawodawczej o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Konieczna jest wprowadzenie powszechnie stosowanego wynagrodzenia minimalnego w wymiarze godzinowym. W ustawie o minimalnym wynagrodzeniu za pracę należy zmody­fikować pierwsze zdanie art. 6 punkt 3:

Pracownikom wynagradzanym na podstawie godzinowych stawek wynagrodzenia, niezależnie od formy nawiązania stosunku pracy, wyrównanie wypłaca się za każdą godzinę pracy.

Słuszne jest, aby wysokość minimalnego wynagrodzenia zarówno w wymiarze miesięcznym, jak i godzinowym, podlegała ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej.W tym roku minimalna stawka godzinowa wynagrodzenia za pracę powinna wynosić 6,70 zł.

W kolejnych latach stawka godzinowa powinna rosnąć wraz ze wzrostem stawki miesięcznej. Docelowo poziom minimalnego wynagrodzenia powinien wynosić 68 procent średniego wynagrodzenia.